De hoop is op

Lieve vaders,

Wat jullie doormaken, is geen klein of tijdelijk probleem. Het is ingrijpend en ontwrichtend.

Van dichtbij zie ik wat langdurig contactverlies met een kind met iemand doet. Niet alleen verdriet, maar het langzaam verliezen van houvast, perspectief en uiteindelijk van jezelf. Mijn lief zit daar middenin.

Hij heeft al lange tijd geen contact meer met zijn dochter en recent is ook het contact met zijn zoon weggevallen. Wat er daarna gebeurt, wordt vaak onderschat. Het is niet alleen gemis, het is een proces van uitputting. Blijven vechten, blijven hopen, en keer op keer vastlopen.

In zijn situatie voelt het alsof alles wat mis kan gaan, ook daadwerkelijk misgaat. Procedures lopen, maar brengen geen herstel. Hulpverlening is betrokken, maar leidt niet tot doorbraak. Ondertussen stapelen de gevolgen zich op, emotioneel, praktisch en mentaal.

Ik zie iemand die altijd is blijven gaan voor zijn kinderen, maar nu geen uitweg meer ziet. Dat is de realiteit waar wij in zitten.

Wat mij raakt, is dat dit geen uitzondering lijkt. Dat er veel wordt gesproken over systemen en trajecten, maar dat voor de mensen zelf het verschil soms uitblijft. En dat heeft echte gevolgen.

Voor mijn lief. Voor mij. En uiteindelijk ook voor de kinderen.

Daarom wil ik hier niet alleen medeleven uitspreken, maar ook erkenning geven: dit is zwaar. Zwaarder dan vaak wordt gezien.

Ik wens jullie kracht, maar vooral ook dat er ergens wél beweging komt. Want dit zou niet zo uitzichtloos mogen zijn.

Mijn gedachten zijn bij jullie.

Kleintje

Waarom accepteren wij in Nederland dat het familierecht door één partij structureel genegeerd kan worden, zonder directe of tijdige gevolgen?

Waarom kan alleen een rechter hierop ingrijpen, terwijl dit voor de welwillende ouder hoge kosten, langdurige procedures en een zware emotionele belasting met zich meebrengt?

Rechtspraak zonder effectieve handhaving blijft een papieren werkelijkheid. Wanneer afspraken en rechterlijke uitspraken genegeerd kunnen worden, wordt grensoverschrijdend gedrag feitelijk beloond en ontstaat rechtsongelijkheid.

Voor dit structurele traineren en tegenwerken bestaat nauwelijks passende, laagdrempelige hulp of toezicht, terwijl de schade groot is voor ouders en kinderen. Dit gedrag veroorzaakt ernstige stress en kan leiden tot trauma’s bij de welwillende ouder; uiteindelijk zijn het de kinderen die hier het meest onder lijden.

Dit ondermijnt het vertrouwen in het familierecht én in de hulpverlening. Dit vraagt om erkenning, bescherming en tijdige interventie, zodat verdere schade aan ouders en kinderen wordt voorkomen.

Verwijdering en ongelijkheid

Dag vaders, lezers,

Het systeem klopt in zijn geheel niet. Al die vrouwen die in de jeugdzorg of ziekenhuizen of organisaties werken waarbij je als betrokken vader sowieso niet gehoord, geloofd, of gezien wordt.

Het is in Nederland nog steeds de moeder die het gezin is…… echt niet dus. De moeder is niet het gezin. Ze is maar een onderdeel en als ze niet stabiel zijn, niet volwassen zijn geworden en angstig hun basis inborst is zijn ze niet capabel om meer zorg te krijgen.

Je hebt het als man altijd verkeerd gedaan. Je wordt niet geloofd niet gehoord. Zelfs niet als de moeder de kinderen 15 tot 20 keer per jaar ziek meldt voor school. School kijkt gewoon weg, basisschool de carrousel jenaplan school in Gouda doet niets met de hoeveelheid ziekmeldingen. Ze kijken weg, maar ook dat is een keuze. Je kiest voor de vrouw!!!

Ze wijzen het zelfs af, ziek is ziek….. de zorgplicht, het ziektebeeld, de hoeveelheid, het moment ( ma. & di) wordt niet gezien.

Alles is gericht op de moeder. Alimentatie, ook niet correct. Je mag betalen, maar je kan nergens op rekenen, kleding, verzorging alles mag de moeder bepalen. Je wordt in dit systeem aan de kant gezet. Je bent alleen maar de cashcow. In mijn situatie stelt de rechtbank zelfs dat ik meer kan werken! Ik wil er juist zijn voor mijn kinderen.

Het zou in de wet standaard 50/50 moeten zijn en alleen als je als ouder minder wilt dat dit kan. Alimentatie zou van beide moeten worden op 1 rekening. Waar zaken van worden gekocht.

Waarom bepaald moeder of er naar de kapper wordt gegaan. Welke kleding er wordt gekocht??? Discriminatie ten top.

Overheid

Onze overheid maakt vechtscheidingen
Het is niet de scheiding zelf die gezinnen kapotmaakt, maar het systeem dat de overheid in stand houdt.
• Een ex met een pro deo advocaat heeft geen kosten en geen prikkel om samen te werken.
• Procedures kunnen eindeloos worden gerekt, omdat de staat dit financiert.
• De andere ouder wordt financieel leeggezogen, emotioneel gebroken en van zijn kinderen vervreemd.
Dit is geen ongeluk. Dit is beleid.
De overheid organiseert vechtscheidingen en profiteert van de chaos die ze veroorzaakt.
Onze eis
Stop met het belonen van conflict.
Stop met het subsidiëren van strijd.
Zet kinderen en ouders centraal – niet de advocaten en instanties.

Psychische gezondheid van mensen

Lieve vaders,
Wat een verdriet, en helaas ook veel herkenning in jullie verhalen. Moeders worden nog te vaak automatisch als slachtoffer gezien door instanties. Wederhoor ontbreekt vrijwel altijd — één kant van het verhaal wordt geloofd, de ander tot dader gemaakt.

De moeder mag haar verhaal doen, de vader wordt afgeschilderd als het probleem. Familie en omgeving sluiten zich daarbij aan. Een uiterst effectieve, maar verwoestende strategie.

Zelf zit ik in een situatie waarin de moeder kampt met psychische problemen en voortdurend bevestiging zoekt buiten zichzelf. Ze kan niet reflecteren op haar eigen aandeel en creëert chaos zodra spanning ontstaat. Begrippen als stalking, intiem terreur of seksueel misdrijf worden soms onterecht ingezet, omdat instanties daar direct op reageren. Zo blijft het zwart-witbeeld bestaan: de één is goed, de ander fout.

Instanties beslissen vaak op emotie in plaats van op feiten. Het verschil tussen ratio en emotie is groot, en juist daarom is echte mediation zo belangrijk — maar die wordt vaak geweigerd.

Het gevolg: kinderen groeien op zonder hun vader, terwijl dat contact juist essentieel is voor hun ontwikkeling en stabiliteit.

Ik hoop dat we stap voor stap toewerken naar een samenleving die kinderen beschermt tegen emotionele onvolwassenheid, ongeacht van wie die komt. Alleen dan kunnen we deze patronen doorbreken.

Sterkte aan alle vaders die blijven vechten voor hun kinderen en hun eigen geestelijke gezondheid.
Weet: ooit zien je kinderen hoe het écht gegaan is. Dat jij voor hen hebt gevochten, is wat ze zullen onthouden.

Er is niets veranderd

Mijn oudste kleindochter is nu 16 jaar oud. Vanaf 4 jaar niet meer gezien. Ook mijn zoon heeft zijn dochter 12 jaar niet gezien. Zij waren 4 handen op 1 buik. Vanaf begin heeft de moeder en ouders de boel tegengewerkt en met succes. Nergens aan mee doen en overal tegen zijn word gehonoreerd in Nederland. Aan de Rechterlijke macht en instanties zoals Kinderbescherming en destijds Jeugdformaat heb je werkelijk helemaal niets. Kortom er is niets veranderd en heb ik medelijden met de vaders die hier hun beklag doen.
Mijn zoon heeft nu een goede relatie en 3 meiden waar het goed mee gaat. Hij stopt daar zijn energie in. Je moet soms loslaten om verder te kunnen want je kunt het gevecht niet winnen. Als man sta je nog steeds 10 nul achter. Vaders houden ook van hun kinderen al kunnen ze met de moeder niet door 1 deur. Maar de moeder heef altijd voorrang.

Bericht aan Nichtzu

@nichtzu als je in google zoekt op ‘delta10 joris’ krijg je o.a. een linkedin profiel van Joris V.. te zien.

Weet niet of je er wat aan hebt

Moderne Slavernij in het Familierecht

Wij, gescheiden vaders, spreken een waarheid uit die niemand wil horen. Een waarheid die zorgvuldig wordt verzwegen, omdat erkenning het systeem zou ontmaskeren.

1. Slavernij in een modern jasje

Wij dragen lasten zonder zeggenschap.
Wij werken, maar een groot deel van ons inkomen wordt ons ontnomen.
Wij hebben verplichtingen, maar onze rechten zijn afhankelijk van instanties.
Wij zijn vaders, maar worden behandeld als bezoekers of portemonnees.

Dit is slavernij. Geen metafoor. Geen overdrijving. Het is moderne slavernij, verborgen achter woorden als “het belang van het kind” en “zorgplicht”.

2. Het systeem van onderdrukking

Economische ketenen: alimentatie en lasten die je leven bepalen.

Juridische ketenen: rechters die slechts papieren rechten erkennen, maar onze stem negeren.

Sociale ketenen: een samenleving die ons reduceert tot “betalende vaders” en ons mens-zijn vergeet.

Zoals vroeger slavernij werd gerechtvaardigd met “beschaving brengen”, zo wordt onze slavernij vandaag verpakt in mooie taal.

3. De stilte

Wanneer een gescheiden vader breekt, wordt het altijd een individueel verhaal gemaakt: “psychisch probleem”, “persoonlijke tragedie”.
Nooit mag worden erkend dat dit systeem mannen breekt. Want erkenning zou martelaars scheppen, en martelaars maken de waarheid zichtbaar.

4. De waarheid

De waarheid is eenvoudig:

Wij zijn geen gelijke burgers.

Wij zijn geen vrije mensen.

Wij zijn slaven van een systeem dat ons leegzuigt en controleert.

5. De oproep

Deze slavernij moet worden benoemd. Zolang de samenleving doet alsof dit slechts “scheidingen” zijn en niet een structurele vorm van onderdrukking, zal de keten blijven bestaan.

Wij eisen erkenning.
Wij eisen vrijheid.
Wij eisen het einde van deze moderne slavernij.

Een systeem dat zichzelf in stand houd.

Bij veel scheidingen lijkt het een vast patroon:
• Vrouw stelt onredelijke eisen.
• Man moet een procedure starten om afspraken te krijgen.
• Man betaalt duizenden euro’s aan advocaatkosten, vrouw krijgt pro deo.
• Als de vrouw haar zin niet krijgt, houdt zij zich niet aan de afspraken.
Een gang naar de rechtbank is voor de man vaak te duur, waardoor de vrouw ermee wegkomt.
Hulpverlening wil “geen partij kiezen” en gaat vaak juist de visie van de vrouw verdedigen.
Als de man grenzen aangeeft en op afspraken wijst, wordt hij weggezet als “boos” of “moeilijk”.
Dit leidt tot:
• Karaktermoord op de man.
• Druk vanuit hulpverlening om tóch te doen wat de ex eist, ook als dat tegen afspraken en wet ingaat.
• Een systeem waar juridische kosten voor mannen onbetaalbaar zijn, terwijl vrouwen met pro deo weinig financieel belang hebben in een oplossing.
Hulpverlening, meestal een vrouw, wordt betaald door de gemeente, voelt geen druk om te presteren, en beschermt haar eigen positie.
Zolang dit zo blijft, blijft het familierecht falen — en blijven we in feite in de middeleeuwen leven.

Om gekke van te worden

Hallo,

Ik zou graag met iemand in contact komen om ervaringen te delen en wellicht tips te krijgen.

Mijn dochtertje is inmiddels 7 maanden en ik heb haar nog nooit gezien. Er is geen enkele reden om haar bij me weg te houden maar het enige wat ik tot nu toe kan.. is wachten tot de rechter een keer tijd heeft om een zitting te houden.. wat daarna gebeurd of gaat gebeuren is koffie dik kijken.

Iemand soort gelijke ervaring?